"Co autor/ka miał/a na myśli?" - oto jest
pytanie, znienawidzone przez wielu uczniów. Często przenoszą tę nienawiść w dorosłe życie. Mówię jej "stop!" i działam na jasnych zasadach. Przed premierą Mocy granatu przygotowałam rozpiskę, w której ujęłam charakter powieści i główne motywy. Rozpiska
powstała w celach roboczych, po czym wylegiwała się w szufladzie. Postanowiłam
ją zredagować i udostępnić w pierwsze urodziny książki. Dlaczego taki, a
nie inny kolor występuje w tytule? Do czego prowadzi wątek lolity? Co staram
się odczarować? We wpisie znajdziecie odpowiedzi na te i więcej pytań, które
chodziły, chodzą albo będą chodziły Wam po głowie.
 |
| Zdjęcie z drukarni. Fot. Edipresse Książki |
Poniższy tekst kieruję zarówno do tych, którzy pragną porównać
swoje interpretacje z moimi zamiarami – może nie spodziewaliście się pewnych odniesień, jak i do tych, którzy nie czytali jeszcze Mocy… – żebyście wiedzieli, na co się przygotować (uwaga spoiler).
Mam nadzieję, że wpis zaprowadzi Was na ciekawe psycho tropy i zanęci do lektury. Ilustrują go obrazy, fotografie, a także kolaże, które wyszły spod moich nożyczek.
Opis
"Moja
orientacja nie była łaską - w połączeniu z taką osobowością, temperamentem i
pomysłami stanowiła ładunek wybuchowy. Granat!", wyznaje Magda. Jego moc
powoduje, że romansuje z własną uczennicą, którą nazywa
Lolitą i pasjonatem rekonstrukcji historycznych naraz. Na nich nie kończą się
jej podboje. Jednak bohaterka testuje nie tylko swe najbardziej namiętne
wcielenie. Z łatwością szpiega wślizguje
się w role powściągliwej adeptki nauczania, usłużnej hostessy, magnetycznej
modelki. Nie opuszcza jej kreatywność ani nie odpuszcza jej autodestrukcja.
Okaleczającej się kobiecie niełatwo jest porzucić nawyki, które już dawno
weszły w krew. Wszystkie przeżycia i
otaczającą ją rzeczywistość komentuje plastycznie, ekspresyjnie, z pazurem, w
dwugłosie Erosa i Psyche.
Eros podsuwa głównej bohaterce i zarazem
narratorce:
- lolitkę
(uczennicę Magdy, uzdolnioną plastycznie, artystyczną duszę),
- wojaka (pasjonata
rekonstrukcji historycznych, pięknisia, narcyza, casanovę),
- Igora (byłego
chłopaka),
- maklera (pewnego
siebie maklera giełdowego, sponsora).
Każde z nich
ma mocny charakter, jest przedstawicielem innego typu osobowości i niesie
ze sobą własną opowieść.
Symbolika granatu
 |
| Ja pod kolor. Selfie |
Chętnie zaplatam sieć skojarzeń. Tytułowa barwa łączy lolitkę i maklera. Pierwsza postać farbuje na ten kolor włosy. Jak wspominałam, jest uczennicą, a granat nieodłącznie kojarzy się ze szkołą ("Co ma włosy jak atrament" pamiętacie?). Makler zaś chętnie nosi granatowe garnitury. Wielbi połączenie niewinności z wyuzdaniem, czyli cechę
„lolicią”.
Granat jest też kolorem niektórych scenerii, m.in. morskiego krajobrazu (wyjazd z lolitką, rozdział II), wystroju restauracji, który przywodzi na myśl rejs (pierwsza kolacja z maklerem, rozdział VII), rozgwieżdżonej nocy (spacer z Igorem, rozdział V). Ogólnie rzecz biorąc, należy do odcieni nocy, pory miłosnych polowań.
Korzystam
również z symboliki granatu jako owocu, amuletu, broni. Jako owoc odnosi się do płodności (wielość ziaren), a
Magda ma silną seksualność.
 |
Fot. ja
|
 |
| Dygresja. Przykładem wykorzystania owocu granatu w malarstwie jest obraz Dantego Gabriela Rossettiego Persefona. Nawiązuje on do opowieści mitologicznej. Persefona, córka Demeter, została porwana przez Hadesa do podziemnego świata. Demeter przekonała Hadesa do oddania ukochanego dziecka. Kiedy Persefona miała już wracać do matki, Hades wręczył jej owoc granatu, który symbolizuje także małżeństwo. Po jego spróbowaniu dziewczyna stała się żoną pana podziemi. Odtąd część roku spędzała z mężem, część z matką. Źródło obrazu |
Jako amulet odpędza złe duchy, w przypadku narratorki
np. demona okaleczania się czy osoby, które wywierają na nią toksyczny wpływ (amulet nie działa od razu).
Broń, ponieważ bohaterka wchodzi w relację z wojakiem, który, odtwarzając bitwy, rzuca granatem. O innym, niedosłownym
rodzaju broni jest mowa w cytacie z opisu.
Czas, czas, czas
Choć pierwszą
częścią przygód Magdy są Odcienie czerwieni, czytelnik równie dobrze może zacząć poznawanie bohaterki od Mocy granatu. O ile Odcienie… w
dużej mierze opierają się na retrospekcji, o tyle w Mocy… powroty do przeszłości głównej postaci zdarzają
się zaledwie kilka razy. Postawiłam na pokazanie przemian bohaterki w krótszym
czasie, "tu i teraz". Nieznajomość pierwszej książki z serii nie stanowi przeszkody
podczas lektury drugiej.
Psychoerotyki
W Odcieniach… i Mocy… równocześnie obnażam ciała i dusze. Sposób odnoszenia się do ciała często odbija bowiem stany psychiczne
bohaterów, szczególnie narratorki.
 |
| Miłość niejeden ma kolor. Fot. ja |
Ważnymi
cechami Mocy... są plastyczność i zmysłowość. Pisanie o seksie traktuję z artystycznym zacięciem. Staram się budować sceny erotyczne odwołujące się do wielu zmysłów. Stąd obok obrazów podsuwam w nich dźwięki, zapachy, smaki. Moją intencją jest pisanie o cielesności z punktu widzenia
kobiety, lecz nie w sposób uproszczony, przesłodzony, kiczowaty, kojarzony z Harlequinami. Moja powieść
ma wielowymiarowo działać na wyobraźnię, a przy tym poruszać emocje, nieść w sobie odwagę. Narratorka nie owija niczego w bawełnę.
Magda popełnia błąd za błędem w świecie, w którym wymaga się od człowieka
nieustannego trenowania ciała i psychiki, a raczej ich tresowania. On, poprzez pochwałę konsumpcjonizmu, podtyka nam pod nos niby same przyjemności, a przecież tak
wiele przyjemności uznaje za tabu. Również seks często opakowuje się w pewien
estetyczny schemat, godny czystych, bezzapachowych (i właściwie bezpłciowych) Barbie i Kena. Drugim sposobem zakłamywania seksu jest jego wulgaryzacja. Narratorka rzuca w ten świat granat swojego postępowania i
poglądów.
Najważniejsze według mnie wątki
1. Lolita
Jedną z
głównych osi powieści stanowi motyw lolity. Magda odbywa praktyki nauczycielskie
na lekcjach plastyki w gimnazjum, miejscu teoretycznie pełnym lolit. Gimnazjalistki
w większości ją rozczarowują, ponieważ według niej są zbyt dosadne,
pretensjonalne, wulgarne. Dopiero klasowa outsiderka, 16-letnia, starsza od grupy o rok, przyciąga jej uwagę. Ta
uczennica, sama zainteresowana sztuką i twórcza, stanowi odbicie narratorki. Ona uznaje je za odbicie w krzywym albo potłuczonym zwierciadle.
 |
| Kolaż mojego autorstwa |
Granatowowłosa dzieli zainteresowania i pasje Magdy. Ponadto posiada niektóre jej cechy, m.in. uwodzicielstwo, nienawiść do siebie, nieprzewidywalność. Poprzez zachowania lolitki narratorka zyskuje wgląd w siebie. W to, jak durne i
okrutne bywało jej własne postępowanie. W tym samym czasie Magda pisze pracę
magisterską o lolitach w malarstwie. Sama
nie wie, czy one przyciągnęły ją do realnych lolit czy na odwrót.
 |
| Balthus, Lekcja gitary. Balthus należy do najbardziej znanych artystów zajmujących się malowaniem lolit. Obraz Lekcja gitary z 1934 r. wzbudził niemały skandal (i nadal ma ku temu potencjał). Źródło |
Motyw powraca w rozdziale Ja z ogłoszenia.
Magda zaczyna pracę jako hostessa i znów widzi lolitki, swoje koleżanki po fachu, szyte pod wymiar, identyczne,
śliczne, zawsze uprzejme. Potem, zbiegiem różnych wydarzeń, kobieta wraca do utrzymywania
się ze sponsoringu. Wchodzi w dosłowną, przerysowaną rolę lolity rodem z porno
z japońskimi uczennicami w rolach
głównych, które oglądała. Z "nauczycielki" staje się "uczennicą" (rozdział
VII).
Narratorka przekonuje się, jak szkodliwe jest przeświadczenie o dobrodziejstwach płynących z relacji ze starszym, bogatszym mężczyzną. Relacji typu seks za pieniądze. Dowiaduje się, ile kobieta sama za nią płaci. Poza tym moja bohaterka uważa, że obecnie wiele kobiet jest takimi seksualnymi niewolnicami jak ona dla swojego sponsora, w tym te, które pozostają w nieudanych związkach małżeńskich.
 |
| Kolaż mojego autorstwa |
W Pięćdziesięciu twarzach Greya oddawanie się przez kobietę fantazjom tytułowego bohatera jest premiowane. Uległość zostaje przez Greya wynagradzana, ba! prowadzi
do jego miłości. Ból psychiczny bohaterki, która w głębi siebie na coś się nie
zgadza, ale robi to dla uzyskania uczucia mężczyzny, zostaje przez E.L. James
pominięty. A jej czytelniczki często przyklaskują układowi gąska Ana – wszechwładny
Grey. W mojej powieści nie pomijam tego bólu, a traktuję sprawę brutalniej i
realniej. W Mocy... za uległość Magda nie zyskuje miłości żadnego z wymienionych kochanków.
Narratorka dochodzi do wniosku, że sama jest lolitą, ale nie odkrył tego nawet sponsor. Stworzył ją w niej ojciec, który ją molestował. On jako pierwszy obsadził bohaterkę w roli uwodzicielki, gdy była dziewczynką (co dokładniej opisuję w Odcieniach...). Zabieg zastosowałam celowo: w Odcieniach… i w Mocy… Magda jest zapatrzona w lolity, a ostatecznie okazuje
się, że sama do nich należy. Ciągle czuje się skrzywdzoną dziewczynką,
a nie pełnowartościową kobietą. Krzywdy zaś ciągną się dalej.
 |
| Obraz Henninga von Gierke oparty na Pokoju Balthusa, źródło |
Jedną z moich
inspiracji była najsłynniejsza powieść Vladimira Nabokova, którą cenię za siłę, wielowątkowość, niejednoznaczność, mistrzostwo stylistyczne. Ona mrocznieje ze strony na stronę. Jednak tworzę własną Lolitę, w swoim stylu, z
perspektywy kobiecej. Jedna z recenzentek, Karolina Nos-Cybelius, dobrze to
wyczuła. Już jej recenzja Odcieni... KLIK ujęła podobieństwa i różnice z powieścią Nabokova. W Mocy... pogłębiam omawiany motyw. Przełamuję
stereotyp, że jeśli romans lolici, to tylko nastolatki ze starszym mężczyzną. W
mojej książce następuje on między dwiema kobietami, które są i kochankami, i
w pewien sposób duchowymi bliźniaczkami.
2. Biseksualność
Główna bohaterka jest już przekonana o swojej
tożsamości seksualnej. W jej imię popełnia kolejne szaleństwa, np. podwójny
romans, który początkowo wydaje się jej rajem.
 |
| Kolaż mojego autorstwa |
"Mężczyzna dawał mi inny typ
rozkoszy niż kobieta. Owszem, piękno Ewy budziło moje zachwyty i żądze.
Uwielbiałam go kosztować. Celebrowałam wtedy każdą chwile, każdy najmniejszy
gest. Próbowałam je zapamiętać, żeby odtwarzać w głowie, kiedy tylko będę
chciała. A seks z Adamem nie był dla mnie odświętny, lecz codzienny, lepiej
poznany. Ewa nie pozwalała mi posmakować tego co Adam. Z nią nie czułam się
wypełniona do granic. Ona nie posuwała mnie brutalnie, potrząsając z całą mocą,
aż stawałam się jej ruchami. Potrzebowałam więc i Adama, i Ewy, żeby
stworzyć własny zmysłowy raj, w którym niczego mi nie zabraknie. Krainę mlekiem
i miodem płynącą. Po raz pierwszy w życiu trafiła mi się szansa na zaspokojenie
niezaspokojonego apetytu".
Ta relacja krzywdzi jednak wszystkie "osoby dramatu". Magda pochopnie postanawia więc odżegnywać się od swojego biseksualizmu, w tym poprzez autoagresję. Winą za zaistniałe sytuacje obarcza nie siebie, nie swoją impulsywność, a swoją orientację. Głodzi się, żeby ukarać ciało. Znów stan
emocjonalny wpływa na stan cielesny. Magda zaczyna się dożywiać dopiero, gdy na nowo chce zdobyć swojego byłego chłopaka, Igora.
Powieść ukazuje, jak opresyjnie działa obecna
rzeczywistość na osoby, które mają taką samą tożsamość seksualną jak Magda. Kobieta nie znajduje bodźców do tego, żeby ją zaakceptować i polubić, nie czuć się z jej powodu inną i winną. Nie jest do końca pogodzona również ze swoim apetytem seksualnym. Wpada w istne ciągi albo
przechodzi na odwyk. Magda karze się za to,
jaka jest, także wybierając związki bez przyszłości. Na jej przykładzie
widać, jak stłamszony czuje się człowiek, który nie może w pełni wyrazić
siebie.
3. Wychodzenie z nałogu i ból
Narratorka
przestaje się okaleczać, choć niełatwo jej to przychodzi. Niestety jeden sposób
zadawania bólu zamienia na inny. Właściwie od cierpienia, a nie od gestu przesuwania
żyletką po skórze uzależniła się równie silnie jak od namiętności. Doznaje bólu w romansie z wojakiem (brutalny
seks, brak dostępu emocjonalnego do partnera). Następnie głodzi się, gdy chce "wyjść" z biseksualizmu, co rzecz jasna jest niemożliwe. Cierpi w relacji z Igorem. Po czasie tradycyjnej sielanki następuje poniżanie, a ona trwa przy nim
jak wierna suka, żeby być przy kimkolwiek. Praca na promocjach w supermarketach,
którą zaczyna wykonywać, również nie jest pracą jej marzeń, delikatnie mówiąc.
Kolejne poniżenia następują przy sponsoringu, gdy ona czuje się obracanym przez sponsora kawałkiem mięsa.
 |
| Kolaż mojego autorstwa |
4. Role i ich odczarowanie
Wcielenia bohaterki i różne
wymiary kobiecości widać już w opisie książki na okładce. Wybrawszy dla Magdy
role typowo kobiece (np. nauczycielki, hostessy, lolity, modelki), ukazuję je od środka, ale dość przewrotnie. Prezentuję ich barwność i jednocześnie odsączam ze stereotypowej
słodyczy.
Popisów aktorskich od kobiet wymaga nie tylko praca, ale i codzienność. Magda ciągle
testuje również inne typowo kobiece funkcje: kochanki, matki. Karmi innych swoim ciałem, a także opieką, troską, zamartwianiem się o nich, godnymi typowej matki Polki. Narratorka matkuje Igorowi i jego współlokatorowi,
a wcześniej lolitce. Dostaje nieliczne wyrazy wdzięczności. Igor "odwzajemnia
się" jej zaś zdradą emocjonalną.
Inną z ról bohaterki, także powszechnie znaną,
jest kopciuszek. Magda pragnie, żeby wojak wybrał właśnie ją spośród innych i żeby żyli długo i szczęśliwie. Plan kończy się totalną klapą. Natomiast w pewnym momencie narratorce udaje się wślizgnąć w rolę wojaka. Podczas ich
tanga narzuca na siebie części jego munduru.
W fabule wcielenia są więc co i rusz przetasowywane. Okazuje się, że typowe role, wkładane do głów kobietom od najmłodszych lat,
bywają bardzo zgubne i unieszczęśliwiające. Zahaczam również o kult piękna i jego dyktaturę.
Magda najlepiej odnajduje się chyba we wcieleniu fotomodelki.
 |
| Zdjęcie z drukarni. Wewnątrz okładki znajduje się fotografia autorstwa Beaty Kowskiej. Fot. Edipresse Książki |
To jest dla niej czysta gra, czysta fantazja. Choć sztuczna na wskroś, to – paradoksalnie –pozbawiona hipokryzji kreacji znanych z codziennego życia, w których ludziom jest za ciasno. A udają, że ich kolejne wcielenia są naturalne.
Nie
krytykuję kobiecości, lecz pewne schematy, wycinanie siebie pod cudze szablony. Nie tworzę
przeciwko kobietom, a dla nich. W doświadczeniach Magdy mogą odnaleźć własne przeżycia, refleksje, ostrzeżenia dla siebie. Mimo, że koncentruję się na płci, do której należę, nie chcę zawężać czytelniczego grona. Czytając tę powieść, mężczyźni nie tylko lepiej zrozumieją to, z czym się mierzą dziewczyny, kobiety. Pisząc o zmianach w tożsamości danej osoby, piszę o
zmianach w tożsamości człowieka w ogóle.
5. Praca, współczesność, uniwersalizm
W rozdziale
VI Magda wygłasza tyradę na temat tego, jak system, w którym żyjemy, czyni z
ludzi swoich poddanych i hamuje ich potencjał. Bohaterka doświadcza, że bardzo trudno jest się przebić. Uzmysławia, że każdy musi jak najlepiej sprzedać
siebie, i odpowiadając na ogłoszenia o pracę, i na te o miłość (narratorka ma nawet przygodę
na znanym portalu randkowym). Jej przeżycia, w tym romansowe, oddają ogólne problemy. Poprzez nie starałam się
dotrzeć do wnętrza człowieka, pokładów czułości i cierpienia, jakie się w nim
znajdują i/lub się do niego wdzierają za pośrednictwem innych ludzi.
6. Sztuka
jako lekarstwo
Magdy nie ratuje od bolączek miłość, jak to zwykle bywa w romantycznych opowieściach, a sztuka. Pasja do
niej, która prowadzi ją do pozowania do zdjęć, czyli dosłownego stawania się
częścią sztuki. Bohaterka nareszcie się spełnia, choć dalej pełni stereotypowo
kobiecą funkcję. Fotografka, wymierzając w nią lufę aparatu, odgrywa wtedy rolę
streotypowo męską. Jednak obie odnajdują się w tym, co robią.
Istotna jest scena w ostatnim rozdziale, gdy narratorka polewa na potrzeby póz swoje nagie ciało farbami, najpierw czerwoną, później granatową. "Nie należałam również całkowicie ani do czerwieni, ani do granatu.
Należałam bowiem do obu, do ognia i wody, rozgrzewana i oziębiana podczas
zabawy w ciepło-zimno".
 |
| Inspiracja do sceny. Fot. Christopher Gilbert. Źródło |
Uwaga: wątków nie porządkowałam według ich ważności.
Podsumowanie i kilka słów o formie
W pierwszej warstwie powieść ma być wciągającą, kwiecistą historią. Gdy czytelnik zechce zajrzeć pod jej powierzchnię, ujawnią się pewne postawy czy motywy znane z kultury.
Cechami Mocy... są przede wszystkim przewrotność, prowokacyjność, bunt, które od środka wchodzą w rzeczywistość i panującą obyczajowość. Nie jako skandal dla skandalu, lecz dla przełamania schematów, pokazania emocjonalnej prawdy.
Chętnie nadaję książkom formę przypominającą pamiętnik. Mają ją wszystkie moje dotychczasowe powieści. Uważam, że niesie ona w sobie ekspresję, intymność, stwarza aurę szczerości. Oprócz stanów ducha oddaję aurę czasów, w których powstaje tekst.
Lubię stosować porównania, gry słów, wplatać potoczne powiedzenia. Pragnę,
żeby zdania zachowywały swoisty rytm, np. dzięki powtórzeniom. Chętnie posługuję
się żartem, ironią, które mimo wszystko współgrają mi z tematyką. Czasami jest to
śmiech przez łzy. Magda bywa smutnym błaznem.
 |
| Picasso, Arlekin, 1901 r., źródło |
Więcej wpisów o Mocy..., w tym sprawozdania ze spotkań autorskich, znajdziecie pod tym linkiem KLIK. W ramach wspominek polecam wpis o premierze powieści, która odbyła się w Domu Literatury w Łodzi KLIK.
 |
| Tak było. Fot. Dom Literatury w Łodzi |
Odcienie... i Moc... są dostępne w księgarniach stacjonarnych, internetowych, bibliotekach. Niezmiennie jestem ciekawa Waszych odczuć i opinii po lekturze. Póki co zastanawiam się, który z zaprezentowanych powyżej wątków najbardziej Was przyciągnął? A który Was od siebie odepchnął?
Mam też pytania do osób, które znają już Moc... Jakie powiązania przedstawione we wpisie były dla Was jasne po przeczytaniu książki? Jakie pomogły Wam w odczytaniu jej na nowo? Jakich się nie spodziewaliście?
